काही खरं काही खोटं लेखक:- व.पु.काळे

कथा सुखाची...दुःखाच्या भेटीची...विरहाच्या वेदनेची...अश्रुची अश्रुमधल्या फुलाच्या उपकाराची...अपकाराची..आकाडतांडवाची...मुकेपणे सोसण्याच्या भुलण्याची..झुलण्याची मोहधुक्यात हरवण्याची...सावध राहण्याची..सावध होण्याची..आयुष्य उधळण्याची..कातडी बचावण्याची...अंधाराच्या उगवत्या क्षितिजाची...उदास सायंकाळची...लुप्त होत असताना जगण्याची...

तर.."काही खरं काही खोटे" ह्यात १४ कथा आहेत.

तर...आपापल्या मूडनुसार, वेळेनुसार कोणतेही पान उघडा आणि वाचा!

हे पुस्तक कुणासाठी?

तर...ज्यांना मोत्यातली चमक पहायची आहे अशा वेड्यांसाठी!

ह्यातल्या कथा कशा वाचाव्यात? एका बैठकीत? अथवा एका दमात?छे! अजिबात नाही.काही घरांमध्ये निरनिराळे सेंट आणि चपला असतात.काहींकडे विविध रंगांचे चष्मे असतात.जसा मूड असेल तसे ते चष्मे आणि सेंट वापरले जातात तसे जसा मूड असेल तसे ह्या पुस्तकाच्या कथा वाचाव्यात.हवे ते पान शांतपणे उघडावे आणि मूडनुसार भरपूर आनंद घ्यावा अगदी मस्त अशा सुगंधाने.

तर...आपल्या मूडनुसार ह्या पुस्तकाचे कोणतेही पान उघडा आणि आनंदात डुबून जा....

©

कौशिक श्रोत्री

पुस्तक परीक्षण:-१२.३५ लेखक:-श्री.रत्नाकर मतकरी

मध्यरात्रीची करकरीत वेळ.

बाहेर थंडी मी म्हणतेय.चावरे वारे सुटलेय..रस्ता मिट्ट काळोखात बुडून गेलाय.बंगल्याच्या फाटकावरचे दोन मंद प्रकाशगोल अंधाराची जाणीव वाढवत आहेत.

बंगल्यात एकटी नंदिनी.बेडरूममध्ये.उबदार रजईमध्ये गुरफटून दिसेनाशी झालेली.

अचानक फोन वाजू लागतो.काळोख चिरल्यागत,कर्कशपणे.

नंदिनी झोपेतेच बेडजवळ कॉर्डलेस फोनवर हात टाकते.जाणीव होते,रिसीव्हर जागेवर नाही.

फोन वाजतोच आहे.थांबण्याची चिन्हे नाहीत.

नंदिनी उठते.झोपेत चालल्यासारखी हॉलमध्ये येते.कॉर्डलेस तिथेच पडलेला.तो उचलते.झोपाळू आवाजात म्हणते,''हेलो-"

"हलो-".

श्री.रत्नाकर मतकरी ह्यांच्या कथांचे मुख्य लक्ष,अनुभवांचे व घटितांचे विलक्षण,अपरिचित असे आकार व रूप ह्यांचे वेध व त्यांच्या माध्यमातून मानवी मन आणि जीवनातले गूढ,अज्ञात ह्यांचे भान देणे,अपरिचित दृष्टीतून त्याचे दर्शन घडवणे,हे आहे.

#खिळवून ठेवणाऱ्या कथा#

#टोचणारे भय#

#हुरहूर#

#नक्की वाचा#

#मास्तरस्टोरीटेलर चे मास्टरपीस#

#अनेक स्टार्स#

©

Kaushik

ड्रेस

सायंकाळचे ५.३० वाजले होते.पुण्यात विमाननगर परिसरात एका मॉलमध्ये बरीच गर्दी जमली होती.मॉलमध्ये बऱ्याच तरुणी आणि तरुण  दिसत होते.मॉलमध्ये ग्राउंड फ्लोअर वर रॉक-संगीताचा कार्यक्रम सुरु होता.त्याचबरोबर बऱ्याच ‘जेंबे’ आणि ‘ड्रम’ चा आवाज ऐकू येत होता.रॉक-संगीताचा कार्यक्रम जोरदार सुरु होता.तो कार्यक्रम ऐकायला बऱ्याच मुली आणि मुलं एकत्र आले होते.

काही वेळाने रॉक-संगीताचा कार्यक्रम थांबला.कार्यक्रम थांबल्यावर गर्दी हळूहळू पांगली.गर्दीतून ३ मुली एकत्र बाहेर पडल्या आणि मॉलमध्ये फिरू लागल्या.तिघी २७ वर्षाच्या होत्या.तिघी सरकत्या जिन्यावरून पहिल्या मजल्यावर गेल्या.तिथे बरीच गर्दी होती.पहिल्या मजल्यावर विविध दुकानांची रेलचेल होती.त्याचबरोबर तिथे काही खाद्यपदार्थांची दुकानं होती.तिथे त्या तिघी गेल्या.कॉल्ड कॉफी,बर्गर,पिझ्झा,डोसा...आणि बरेच पदार्थ तिथे दिसत होते.तिघी टेबलजवळ खुर्चीवर बसल्या.

‘‘Attitude…That’s me.” असा तिघींचा top, मोकळे सोडलेले केस,रंगवलेले ओठ,हातात असलेला आय-फोन ७ एस, नाकात असलेल्या एकसारख्या नोजरिंग...आणि चेहऱ्यावर ‘vanilla ice-cream’ ला फिका पाडेल असा गोरा वर्ण पाहून तिथे समस्थ तरुण वर्ग त्यांच्याकडे हळूच पाहू लागले.पण तिघींना त्याचे काहीच वाटत नव्हते.(का वाटू नये.....)

मानसी(पहिली),‘‘आज खूप गर्दी आहे...”

सपना(दुसरी),‘‘तरी कमी आहे..”

दीपिका(तिसरी),‘‘गल्स...काय खाऊया?”

मानसी,‘‘मला कॉफी हवी आहे.”

सपना,‘‘मला पण....कॉफी.”

दीपिका,‘‘तीन कॉफी सांगते.कॉफी पिऊन आपण शॉपिंग करूया.मला २ जीन्स आणि २ top घ्यायचे आहेत.”

‘शॉपिंग’ हा शब्द ऐकल्यावर मानसी आणि सपनाच्या चेहऱ्यावर छानसे हास्य उमटले.

“नक्की.”

मानसी आणि सपना एकसुरात बोलल्या.दीपिका कॉफी ची ऑर्डर द्यायला गेली.

१० मिनिटांनी ३१ वर्षाचा मुलगा त्यांच्याकडे कॉफी घेऊन आला.

कॉफी आल्यावर तिघींनी आपापल्या कॉफी चा फोटो काढला.लगेचच तो फोटो दीपिका ने Instagram वर ‘कॉफी डेट with my gals.’ असे caption देत टाकला.तोच फोटो मानसी ने रीपोस्ट करत ‘having fun with my BFF’ असा caption टाकला.तोच फोटो परत सपना ने रीपोस्ट करत ‘ Coffee with my chicks’ असा caption टाकला.कॉफी पिऊन झाल्यावर तिघी सेल्फी काढू लागल्या.सेल्फी काढून झाल्यावर तिघी टेबलवरून उठल्या आणि निघाल्या.

पहिल्या मजल्यावर तिघी फिरू लागल्या.तिथे बरेच दुकाने दिसत होती.त्याचबरोबर तिथे बर्याच मुली आपल्या मित्रांबरोबर फिरत होत्या.त्यांच्याकडे पाहून मानसी ने दीपिका कडे नजर टाकली.

“यार..मुलांबरोबर फिरण्यात मजाच वेगळी.”

दीपिका,‘‘ती मजा काही औरच.”

सपना,‘‘पुढच्या वेळेला आपण आपल्या मित्रांना घेऊन येऊ.”

दीपिका,‘‘हो...निदान आपल्या शॉपिंग च्या पिशव्या तरी उचलतील.”

तिच्या वाक्यावर मानसी आणि सपना एकमेकींकडे पाहून हसू लागल्या.

थोडा वेळ चालून झाल्यावर तिघी एका दुकानासमोर थांबल्या.दुकान मुलींचे होते.

तिघी आत शिरल्या.दुकानात ३ पुरुष आणि १ लेडीज बसलेल्या होत्या.तिथे जाऊन तिघी कपडे पाहू लागले.

दीपिका,‘‘तो...रेड कलर चा top दाखवा.”

Counter वर एक ४० वर्षाचा माणूस होता आणि ३३ वर्षाच्या २ मुली होत्या.दीपिका ला त्या २ मुलींपेकी एक मुलगी top काढून दाखवू लागली.तेवढ्यात मानसी आणि सपना दुकानात असलेले कपडे न्याहाळत होत्या.

दीपिका,‘‘सपना....ट्राय करू हा top..”

मानसी,‘‘कर..”

दीपिका चेंजिंग रूम मध्ये गेली.तिथे तिने तो top घातला.चेंजिंग रूम मध्ये आरसा होता.त्या आरशाकडे पाहून दीपिका ने नवीन ड्रेस मध्ये एका क्षणात विविध पोझ मध्ये १५ फोटो काढले.ते फोटो तिने तिच्या “Whatsapp” वर असलेल्या ‘‘Girls just wanna have fun” नावाच्या ग्रुप वर टाकला.पोस्ट केल्यावर ती रिप्लाय ची वाट पाहू लागली.पण ५ मिनिटे झाली तरी कुणीच रिप्लाय केला नाही.७ मिनिटांनी ती बाहेर आली.

मानसी,‘‘दिप्स...wow....”

सपना,‘‘मस्त दिसतोय तुला top डीपी...”

दीपिका च्या चेहऱ्यावर लगेच हास्य उमटले.

“जीन्स ट्राय करते.”

“तुम्ही काही नाही का घेणार...”

“आम्ही एखादी ट्राय करू.”

मानसी आणि सपना एकसुरात बोलल्या.

“आलेच... जीन्स ट्राय करून.”

दीपिका चेंजिंग रूम मध्ये गेली.तिथे ती जीन्स घालू लागली.जीन्स घालून झाल्यावर तिने नवीन जीन्स आणि top वर परत विविध पोझ देत आरश्यासमोर पाहत फोटो काढले.ते फोटो परत तिने “ Girls just wanna have fun” नावाच्या ग्रुप वर पोस्ट केले.फोटो पोस्ट केल्यावर तिने काही वेळ रिप्लाय ची वाट पाहिली.पण कुणीच रिप्लाय दिला नाही.परत दीपिका बाहेर आली.

२ तासाने...

दीपिका ने दुकानातले ५०-६० टक्के ड्रेस घालून पाहिले होते.पण तिला एकही ड्रेस पसंद पडला नाही.तिच्याबरोबर मानसी आणि सपनाला पण काहीच पसंद पडले नाही.

तब्बल ५०-७० टक्के विविध प्रकारचे ड्रेस ट्राय करून झाल्यावर दीपिका counter वर असलेल्या मुलीकडे पाहत होती.

“तुमच्याकडे अजून ड्रेस नाहीत का.?Varity कमी आहे का..?

ती मुलगी दीपिका कडे पाहत राहिली.

“You have already tried lots of varieties.”

“Yes… I have… But you should have more.”

“Right now. We have this much only.”

दीपिका चा चेहरा पडला.तब्बल २ तास तिघींनी शॉपिंग केले होते.पण काहीही खरेदी न करता त्या उभ्या होत्या.तिघी दुकानाच्या बाहेर आल्या.

“छे...२ तास शॉपिंग करून पण मनासारखे काहीच मिळाले नाही.I had posted the photos with the top and jeans on our group girls. But I didn’t received any reply. I didn’t received any likes on that top and jeans.”

 मानसी,‘‘मी २ ड्रेस ट्राय केले पण त्या फोटोला सुद्धा कुणीच लाईक केले नाही यार..माझे फोटो मी फेसबुक आणि इन्स्टा स्टोरी ला टाकले.पण कुणीच पाहिले नाहीत.”

सपना,‘‘same case with me.”

“Girls...लक्ष्मी रोड ला जाऊया उद्या सकाळी. तिथेच काय मिळते का पाहू...मनासारखे...इथे काहीच ड्रेस नव्हते.”

दीपिका सपना आणि मानसी दुकानाबाहेर उभ्या होत्या.एव्हाना दुकानातल्या २ मुली आणि तो ४० वर्षाचा माणूस तिघींकडे पाहत होते.

एव्हाना सायंकाळचे ७.३० वाजले होते.

“छे...यार...एक पण ड्रेस नाही मनासारखा..”

“आपण उद्या लक्ष्मी रोड ला जाऊया...सकाळी..

तिघी निघणार एवढ्यात दीपिका च्या फोन मधून मेसेजेस चा आवाज येऊ लागला.

दीपिका ने लगेच तिला आलेले मेसेजेस पाहिले.

“Awsome…You look hot baby….Fabulous…Sexy…..असे विविध मेसेजेस दीपिका ने ग्रुप वर टाकलेल्या फोटोला रिप्लाय म्हणून येत होते.”

ते मेसेजेस पाहून दीपिका ची कळी खुलू लागली.

ती लगेचच मानसी आणि सपना ला तिला आलेले मेसेजेस दाखवू लागली.त्याचबरोबर मानसी आणि सपना ला पण मेसेजेस येऊ लागले.

“अरे बापरे....एवढे मेसेजेस....लाईक...म्हणजे तो top मला सूट होत आहे.एवढा पण महाग नव्हता तो top..”

“आम्हाला पण मेसेजेस आलेत.”

“मला तर फेसबुक वर ५०० likes मिळालेत. Boys च्या नुसत्या कॉमेंट्स वर कॉमेंट्स...”

तिघींच्या चेहऱ्यावर हसू उमटले.

तिघी परत दुकानाकडे वळल्या.तेवढ्यात ते दुकान बंद करत ४० वर्षाचा माणूस आणि २ मुली बाहेर आल्या.

तो माणूस मानसी;सपना आणि दीपिका कडे पाहू लागला.

“आमच्या दुकानात रेंज येत नाही.दुकानाच्या बाहेर येते.”

“पण...ड्रेस”

तिघी त्याच्याकडे पाहू लागल्या.

त्याने आणि त्या २ मुलींने दुकान बंद केले आणि तिघे गालातल्या गालात हसत पुढे चालू लागले कारण तो ड्रेस आणि जीन्स त्यांनी ह्या तिघी बाहेर पडल्यावर दुसर्या customer ला विकला होता.

©

Kaushik

Book Review:- The Girl in the Room 105. Writer:- Chetan Bhagat

Chetan Bhagat!!! is back.

So...After a long gap of ''One Indian Girl'' book he is back with the book ''The Girl in the room 105'' which sounds quite different from other Chetan Bhagats books.

The book is a Romantic Thriller.

It starts with the Chetan Bhagat flying in the flight( No wonder he gets all his stories in the train and the flight). He meets the one character from the book who narrates him the story. This characters name is Keshav Rajpurohit.
He is the IIT pass out. He has not got a decent job. So he has entered in the Teaching job. He is screwed in his personal and professional life. His beautiful Gf left him in the past. But after some time she messages him and tells him to meet her in her room 105 in the midnight.  Keshav runs to meet her in room 105 and....his life changes forever.

The writing style is completely different from his other books. Chetan Bhagat is again successful in writing the romantic thriller which he has not yet written so far. Changes and twists in the story are surprising and unexpected. He has tried to reach some of the social causes in the story. He writes the stories of his books in the filmy style which is appealing to most of the readers.

Like his other books, his writing style is the same. Yet he succeeds in the writing the best twists. He is not a great writer who introduces the big English words but he is a perfect storyteller.

Don't miss the book for the chasing and thriller story.

©
Kaushik

Film Review:- Gully Boy

‘’स्वप्न पाहायला शिका.’’
‘’ Think big, think fast, think ahead. Ideas are no one's monopoly.’’

भारतातला एक मोठा उद्योगपती वरील शिकवण देऊन गेला आहे.हीच शिकवण सध्या ‘’ गल्ली बॉय’’ सिनेमा मधून देण्यात आली आहे.

मुंबईच्या धारावी मध्ये राहणाऱ्या मुराद(रणवीर सिंग)च्या आयुष्यावर पूर्ण कथा आहे.अत्यंत हलाखीच्या अवस्थेमध्ये राहत असणारा ‘मुराद’ rap नामक संगीतातल्या प्रकाराचा चाहता असतो.Rap संगीतामध्ये काहीतरी करायची त्याची इच्छाशक्ती आणि जिद्द असते.भारतातला rap संगीतकार होण्यासाठी त्याची धडपड सुरु होते.पण ही धडपड आणि खटपट सोपी नसते.ह्या त्याच्या खटपटीमध्ये त्याला मदत मिळते त्याचा मित्र एम.सी.शेर(सिद्धांत चतुर्वेदी) आणि सफिना( आलिया भट्ट) आणि रझिया(अमृता सुभाष) ह्यांची.

रीमेक पाहून कंटाळून गेलेल्या आणि त्याच त्याच ढापलेल्या सुमार कथांचे पिक्चर पाहून वैतागून गेलेल्या प्रेक्षकांना हा सिनेमा म्हणजे मोठी मेजवानी आणि खजिना आहे.धारावी ची खरीखुरी परिस्तिथी ह्यामध्ये दाखवण्यात आली आहे.लहान आणि धारावी सारख्या भागात राहणाऱ्या २२ वर्षाच्या मुलाची अवस्था...त्याच्या कुटुंबाची होणारी घालमेल... तरुण वयात त्याची असणारी स्वप्न आणि इच्छा...आणि त्या पूर्ण करायला त्याला करावी लागणारी दुनियादारी...त्याला मदत करणारी सफिना(आलिया भट्ट)....लहान कुटुंबामध्ये असणारे वातावरण...ह्या गोष्टींवर मोठा प्रकाश पाडण्यात आला आहे.

कथा आणि शब्दांच्या बाबतीत ‘जावेद अख्तर’ ह्यांचे कुटुंब म्हणजे साक्षात जादुगार.मग ते त्यांचे सुपुत्र फरहान अख्तर असोत अथवा त्यांच्या कन्या झोया.कथा..आणि गाणी कशी लिहायची...कशी मांडायची...आणि कशी चित्रित करायची ह्याबाबतीत जावेद अख्तर;फरहान अख्तर; आणि झोया अख्तर ह्यांना तोड नाही.वास्तववादी असे काही संवाद कथेमध्ये किक मारतात.

रणवीर सिंग....हा माणूस सध्या जिंकत सुटला आहे.

आलिया भट्ट....कुलोत्पन भट्ट कुटुंबाची लाडकी असणारी हिरवळ इथे खूप खुलून गेली आहे.वांड भूमिका करणारी अशी हिरवळ आपल्या आयुष्यात देखील असावी असे सिनेमा पाहताना प्रत्येक bachelor च्या मनात येते.

सिद्धांत चतुर्वेदी....क्लास

अमृता सुभाष आणि इतर कलाकार...पुअर talent

सिनेमाची गाणी.... आणि संगीत....मोठी पर्वणी आहेत.दोन कुटुंबातील अंतर दाखवणारे “ दुरी...’’ हे गाणे अक्षरशः मनात घुसते आणि शेवटचे गाणे....जे अक्षरशः अंगातला किडा बाहेर काढते.

“अपना टाईम आयेगा...तू नंगा ही तो आया है क्या घंटा लेकर जायेगा...”

माझ्याकडून एन स्टार्स.....

अंगातला किडा बाहेर काढायला पिक्चर पहाच...

©kaushik

साहेब

साहेब

सकाळचे १०.०० वाजले होते.सर्वत्र मंद गारेगार वारा सुटला होता.बऱ्याच पायांचा आणि बुटांचा आवाज येत होता.मधूनच खाट...खाट...असा आवाज येत होता.मधूनच मोठ्या मशीनचा आवाज येत होता.कोल्हापूरमध्ये मोठ्या कंपनीचा वीक-एंड नंतरचा पहिला दिवस सुरु होता.म्हणून सर्व स्टाफ घाईमध्ये काम करत ऑफिसमध्ये फिरत होता.कंपनीची २ मजले बिल्डींग होती.
सकाळी १०.३० वाजता कंपनीच्या जिन्यामधून टाक...टाक....असा बुटांचा आवाज येऊ लागला.२७ वर्षाचा तरुण मुलगा जिना चढत कंपनीकडे येत होता.जिना चढत तो रिसेप्शन जवळ आला.तिथे रिसेप्शन जवळ तो येऊन बसला.रिसेप्शन टेबल जवळ असलेल्या शिपायाने त्याला पाहिले.
“कुणाला भेटायचे आहे?’’
“माझी ‘मार्केटिंग’ पदासाठी निवड झाली आहे.म्हणून मी भेटायला आलो आहे.”
“तुम्ही एच.आर साहेबांना भेटा.थांबा मी फोन लावतो.”
शिपायाने लगेचच फोन लावला.
५ मिनिटात एच.आर हजर झाले.तो तरुण एच.आर ला कागद दाखवू लागला.
“माझी निवड झाली आहे.मला साहेबांनी पाठवले आहे.हा कागद.”
साहेब म्हणल्यावर ‘एच.आर’ दचकला.कारण कंपनी च्या मालकांना सगळे ‘साहेब’ म्हणत होते.साहेबांविषयी ‘एच.आर’ ला खूप आदर आणि दरारा वाटत होता.साहेबांनी साम..दाम...दंड...भेद ह्या गोष्टींचा वापर करून कंपनी वाढवली होती.त्याचबरोबर त्यांनी अनेक शत्रू अंगावर ओढवले होते.अनेक कामचुकार करणाऱ्या कामगारांना त्यांनी घरचा रस्ता दाखवला होता.
“पण आम्ही कुठलीही भरती सध्या करून घेत नाही.आम्ही जाहिरात सुद्धा पोस्ट केली नाही.”
“मला कामाची गरज आहे.’’
एच.आर तो कागद निरखून पाहू लागला.त्या कागदावर साहेबांची सही होती.त्याचबरोबर तो त्या तरुणाला निरखून पाहू लागला.तो तरुण ६ फुट होता.त्याची शरीरयष्टी पिळदार होती.पण त्याचे डोळे खूप रहस्यमयी होते.त्या डोळ्यांकडे पाहून ‘एच.आर’ दचकला.
“ठीक आहे.आजपासून कामाला सुरु करा.”
तो तरुण आणि ‘एच.आर’ कंपनीच्या प्रिमायसेस मध्ये गेले.तो तरुण मार्केटिंग विभागात गेला.तिथे ३ लोकं होती.तो लगेच काम करू लागला.
२ दिवसांनी...
सकाळचे १२.०० वाजले होते.कंपनीमध्ये सर्वजण काम करत होते.एच.आर त्याच्या कामात होता.काम करत असताना ‘एच.आर’ च्या टेबलवर त्याला एक कागद दिसला.तो कागदावरचा मजकूर वाचू लागला.
“काही खासगी कारणांसाठी मी राजीनामा देत आहे.”
मार्केटिंग हेड चा राजीनामा वाचून ‘एच.आर’ अचंबित झाला.त्याने त्याला फोन लावायचा प्रयत्न केला.पण त्या ‘मार्केटिंग हेड’ चा फोन लागला नाही.मार्केटिंग हेड चा राजीनामा आल्यावर लगेचच तो तरुण त्या पदावर रुजू झाला.
२ दिवसांनी...
२९ वर्षाची तरुणी जिना चढत कंपनी मध्ये येत होती.ती रिसेप्शन जवळ थांबली.तिने तिथे असलेल्या सुरक्षा रक्षकाला कागद दिला आणि त्याला ‘एच.आर’ ला फोन करायला सांगितला.एच.आर पळत पळत बाहेर आला.
“माझी ‘क्वालिटी हेड’ पोस्ट साठी निवड झाली आहे.मला साहेबांनी पाठवले आहे.”
ती साहेबांची स्वाक्षरी असलेला कागद एच.आर ला दाखवू लागली.त्यावर साहेबांची सही होती.
एच.आर विचार करू लागला.साहेब तर परदेशात गेले आहेत.जाताना काहीच काही सांगून गेले नाहीत.सध्या कंपनी मध्ये सर्वजण उत्तम काम करत आहेत.
“ठीक आहे.तुम्ही आत या.”
एच.आर आणि ती तरुणी परत क्वालिटी विभागात गेले.ती तरुणी ५ फुट ८ इंच होती.नैसर्गिक सौंदर्य भरभरून असल्यामुळे तिच्याकडे सर्व ऑफिसस्टाफ भरभरून पाहू लागला.ती क्वालिटी विभागात गेली आणि तिने काम सुरु केले.
३ दिवसांनी....
परत एच.आर ला काम करत असताना एक कागद दिसला.तो कागद क्वालिटी हेड च्या राजीनाम्याचा होता.
“खासगी कारणांसाठी मी राजीनामा....”
एच.आर ला काय करावे कळेना.त्याने क्वालिटी हेड ला फोन लावायचा प्रयत्न केला.पण त्याचा फोन बंद होता.
आणि हे काही दिवस सुरु झाले.क्वालिटी हेड,प्रोडक्शन हेड,अकाऊंट हेड,स्टोअर हेड....असे करत हे अनेक दिवस सुरु होते.एच-आर सोडून गेलेल्या सर्वांना फोन लावायचा प्रयत्नात होता.पण सर्वांचे फोन बंद होते.अखेर ही गोष्ट प्लांट हेड च्या कानावर गेली.तो आणि ‘एच.आर’ दोघेही अस्वस्थ झाले.खूप विचार करून दोघांनी साहेबांच्या घरी जायचे ठरवले.
एक दिवसांनी...
सायंकाळचे ५.०० वाजले होते.प्लांट हेड आणि ‘एच.आर’ दोघे साहेबांच्या घरी निघाले.साहेबांचे घर कोल्हापूरपासून लांब पन्हाळ्याजवळ आजूबाजूला घनदाट झाडी असलेल्या परिसरात होते.दोघेही त्यांच्या अल्टो गाडीमधून निघाले.वातावरण बरेच पावसाळी होते.सायंकाळी ५.३५ मिनिटांनी दोघे साहेबांच्या घरी पोहोचले.साहेबांचा मोठा बंगला होता.आजूबाजूला पक्षांचा किलकिलाट सुरु होता.बंगल्याजवळ डोंगर होता.प्लांट हेड आणि ‘एच.आर’ दोघे गाडीमधून उतरले आणि गेट जवळ आले.
प्लांट हेड,’’कोण दिसत नाही.”
एच.आर,’’बघूया.’’
दोघे गेट च्या आत गेले.गेट च्या आत मोठे अंगण होते.एका बाजूला पिंपळाचे झाड दिसत होते.तिथे मोठा झोपाळा दिसत होता.तो पाहून दोघे दचकले.तो झोपाळा पुढे-मागे होत होता.पण त्यावर कुणीही दिसत नव्हते.दोघे मुख्य दरवाज्याजवळ आले.दरवाज्याजवळ बेल होती.ती बेल ‘एच.आर’ ने वाजवली.पण कुणीही दार उघडत नव्हते.तेवढ्यात ‘एच.आर’ आणि ‘प्लांट हेड’ ला आपल्या मागे कुणीतरी उभे असल्याचे वाटू लागले.
दोघांनी मागे वळून पाहिले.
“अरे..तुम्ही....इकडे काय करताय?’’
आपल्या साहेबांना पाहून दोघांना काहीसा धक्का बसला. पण दोघांनाही काहीसे हलके वाटू लागले.
एच.आर,“ साहेब....तुम्ही तर परदेशात....”
साहेब,“ अरे...हो...मी गेलो होतो.आज सकाळी आलो.”
प्लांट हेड,“ साहेब....कंपनी मध्ये गेले काही दिवस बरेच लोकं येत आहेत.त्या सर्व लोकांकडे तुम्ही दिलेले शिफारस पत्र आहेत.”
“अरे.हो.मीच दिली होती.आपण अजून नवीन काम चालू करतोय.म्हणून मी परदेशात जाताना काही ओळखीच्या लोकांना कामावर घ्यायचं ठरवले होते.”
साहेबांचे उत्तर ऐकून ‘एच.आर’ आणि ‘प्लांट-हेड' सुटकेचा निःश्वास टाकतात.
“तुम्ही आत या.”
साहेब,एच-आर आणि प्लांट हेड तिघे बंगल्यात जातात.’एच.आर’ आणि ‘प्लांट हेड’ बंगला निरखून पाहू लागतात.बंगला बराच रहस्यमयी वाटत होता.बंगल्यात २-३ काळ्या रंगाचे मांजर त्यांना फिरताना दिसते.तिघे हॉलमध्ये थांबलेले होते.हॉलमध्ये प्लांट हेड ला मोठे पुस्तक नजरेला पडले.सायंकाळचे ५.५० वाजले होते.तिघे हॉलमध्ये गप्पा मारू लागले.चहापाणी करून अखेर ‘एच.आर’ आणि ‘प्लांट हेड’ कोल्हापूरला त्यांच्या घरी निघाले.
तीन दिवसांनी सकाळी १०.०० वाजता....
प्लांट हेड कंपनीचे जिने चढत ऑफिसमध्ये येत होते.ऑफिसमध्ये आल्यावर ते आपल्या केबिन मध्ये निघाले.जाताना त्यांना स्टाफ दिसत होता.त्याचबरोबर त्यांना स्टाफमध्ये एक नवीन व्यक्ती दिसली.
प्लांट हेड ने त्या व्यक्तीला विचारले.
“आपण...?’’
“मी ‘एच.आर’ पदावर  इंटर्न म्हणून लागलोय कालपासून.साहेबांनी मला पाठवले आहे.’’
प्लांट हेड, “ ठीक आहे.”
हेड आपल्या ऑफिसमध्ये जाऊन बसले.ऑफिसमध्ये बसल्यावर त्यांच्या डोक्यात विचार सुरु झाले.काल साहेबांच्या घरचे चित्र त्यांना दिसू लागले.साहेबांच्या हॉलमध्ये ठेवलेले पुस्तक...हलणारा झोपाळा..काळे मांजर...आणि इतर गोष्टी त्यांना दिसू लागल्या.त्या पुस्तकाचे नाव त्यांना क्लिक झाले.
“Business management सारखी पुस्तके वाचणारे साहेब black magic, hypnotism सारखी पुस्तकं कधीपासून वाचू लागले...?”
प्लांट-हेड मनातल्या मनात विचार करू लागले.तेवढ्यात टेबलवर मराठी पेपर होता.तो पेपर प्लांट-हेड वाचू लागले.पहिले पान वाचून ते दुसरे पान वाचू लागले.त्याच्यावर मोठी बातमी आली होती.बातमीबरोबर काही फोटो होते.बातमी एक आठवड्यापूर्वीची होती.त्याचे सविस्तर वर्णन होते.
“पन्हाळ्याजवळ एका डोंगराजवळ निर्जीव ठिकाणी बंगल्याजवळ काही देह सापडले....तपास सुरु आहे...”
पेपरमध्ये आलेले फोटो पाहताच प्लांट-हेड ची पाचावर धारण झाली.
सर्व फोटो कंपनी मध्ये सध्या साहेबांची शिफारस पत्र घेऊन आलेल्या व्यक्तींचे होते आणि कंपनी सोडून गेलेले सर्व हेड लोकांचे होते.शेवटचा फोटो पाहून प्लांट-हेड ला मोठा शॉक बसला.तो फोटो त्याच्या साहेबांचा होता.
त्याला काही आठवू लागले.तो हालणारा झोपाळा...काळे मांजर...ते विचित्र पुस्तक black magic...त्याला मोठा शॉक बसला.
तेवढ्यात दोन पायांचा आवाज येऊ लागला.प्लांट-हेड च्या ऑफिस चा दरवाजा उघडला गेला.
“नमस्कार.माझी ‘प्लांट-हेड’ जागेसाठी निवड झाली आहे.मला साहेबांनी पाठवले आहे.”
©

kaushik

Book Review:- संभ्रमाच्या लाटा;लेखक:-रत्नाकर मतकरी

अमावास्येची मध्यरात्र . .. 

सारे वस्तुमात्र काळोखाच्या डोहात बुडून गेलेले. 

अंधाराच्या काळ्या वर्णाखेरीज दुसऱ्या कुठल्याही रंगाची नावनिशाणी राहिलेली नाही. रंग सोडाच, पण  सारे  आवाज देखील जसे काही  काळ्या पांघरुणात घुसमटून गेलेले. सर्वत्र निश्चल शांतता. 

काळ्याशार दगडाची प्रचंड मोठी कमान. 

त्यामध्ये शिशवी लाकडाचा भक्कम दिंडीदरवाजा. 

दरवाजातून आत गेले की दुतर्फा गर्द झाडी. काळोखात वाऱ्याच्या झुळकीबरोबर मागेपुढे माना वेळावणारी आणि सरसर आवाज करत फांद्या नाचवणारी काळ्या झाडांची पिशाचे. 

जीव मुठीत धरून पाय-वाटेने चालत गेले की लागल्या वाड्याच्या पायऱ्या... दगडी पायऱ्या. त्यावर कुठे कुठे जीर्ण गावात माजलेले. ..... 


रत्नाकर मतकरी ह्यांच्या प्रत्येक वाक्यात आणि ओळीत एक प्रकारचे आंतरिक भय लपलेले असते .प्रत्येक कथा वाचकाला वेगळ्या अश्या जगात घेऊन जाते.  प्रत्येक कथेमध्ये प्रत्येकी पात्राला असणारा आगळा वेगळा न्याय आणि प्रत्येक वाक्यात ठासून भरलेलं भय आणि उत्कंठा जाणून घेण्यासाठी अवश्य पुस्तक वाचाच.

लेखकांनी तर शब्दांचे राजा असलेले रत्नाकर मतकरी ह्यांच्या सर्व पुस्तकांचे पारायण करावे. 

©
कौशिक